19, 20 en 21 mei
 | 12 tot 18 uur
 | Amsterdam 2018

ROUTES / routes englisch version

Er zijn 6 routes: deze routes komen in hoge mate overeen de routes van de rondleidingen, maar dan zonder professionele gids en zonder de presentaties / toelichtingen van de kunstenaars. Maar, bij een aantal routes, mèt meer kunstenaars. Iedereen kan deze routes, geheel naar wens op eigen houtje, in eigen tempo en in eigen volgorde lopen. De ateliers zijn open tussen 12 en 18 uur.

Route 1. ETSEN & PORTRET
Route 2.
KERAMIEK
Route 3. BEELDEND IN HISTORIE
Route 4. SCHILDEREN en FOTOGRAFIE
Route 5. TEKENEN
Route 6. BEELD IN BEWEGING

  • Hieronder vind je de routebeschrijvingen met toelichtingen.
    Deze toelichtingen zijn geschreven door Henk Reitsma voor de Open Ateliers Jordaan 2018.
  • Ook van zijn hand: De algemene geschiedenis van de Jordaan
  • De ateliers zijn herkenbaar aan de rood-wit-blauwe vlaggen.
  • Elke route duurt (inclusief atelierbezoek) ongeveer een uur.

Vier informatiepunten
In alle deelnemende ateliers zijn programmakranten, flyers en WIN ART kaarten verkrijgbaar. Ook zijn er tijdens de OAJ dagen vier informatiepunten, duidelijk herkenbaar met OAJ logo/posters, waar o.a. programmakranten verkrijgbaar zijn:

– Bakfiets op Haarlemmerplein
– Bakfiets op Westermarkt
– Bakfiets op Noordermarkt (NB. in programmakrant staat Leidseplein, maar dit informatiepunt is helaas komen te vervallen!)
– Sandwich bord (A1 formaat) op Elandsgracht

 


Route 1. ETSEN & PORTRET

Hier zie je de route in Google Maps

Startpunt:
Jeroen Dercksen | Binnen Dommersstraat 17 – “Als het lukt me goed te concentreren, voel ik me tijdloos en gelukkig. Dat is waarom ik het doe.”

  • De wandeling begint in de Haarlemmerbuurt, net buiten de Jordaan, een buurt die even oud is.
  • De Dommersstraat is genoemd naar een grondeigenaar in deze buurt tijdens de bouwperiode.
    Het was de lijndraaier (touwfabrikant) IJsbrand  Dommer Jansz.
  • Over de 19e eeuwse ijzeren hefbrug kom je bij het begin van de Palmgracht. Hier zijn de verschillende bouwfasen in de Jordaan goed te zien. No. 5 (De Palmboom 1745) is een voorbeeld van “hoogwaardige renovatie”, die vooral vanaf de jaren negentig in zwang kwam.
    Het grote woonblok ernaast is een voorbeeld van nieuwbouw door de gemeente Amsterdam in de jaren dertig. Wie heel goed kijkt ziet
    achterin een glimp van nieuwbouw uit de jaren tachtig in moderne stijl. De Palmgracht is gedempt in de late negentiende eeuw.
  • Je passeert het begin van de Willemstraat. Deze straat is de voormalige Goudsbloemsgracht, de eerste gracht die werd gedempt. De bebouwing werd gesloopt en in de jaren 1860-1880 vervangen door filantropische nieuwbouw, zonder dat de gemeente eraan te pas kwam. Particuliere organisaties uit de Amsterdamse elite probeerden de Jordanezen te verheffen uit armoede en slechte woonomstandigheden. De Willemstraat was het voorbeeld van de sympathie van de Jordanees voor de persoon van de Oranjevorst (toen Willem III.) Hij kwam hier ook altijd even langs als hij in de stad was.
  • Op de hoek van Brouwers- en Prinsengracht staat café Het Papeneiland. Een van de weinige voorbeelden van originele 17e eeuwse bebouwing (hoewel gerestaureerd).
  • Je bent nu bijna op de Noordermarkt. Ga bij de kerk even kijken bij het standbeeld “Eenheid de sterkste keten”, ter herdenking van het Jordaanoproer van 1934. Dat was een voorbeeld van Jordanese emotie die niet oranjegezind was. Het was een volksoproer vanwege een verlaging van de werkloosheidsuitkering. De regering van Hendrikus Colijn wilde laten zien dat men van geen wijken wist. Er vielen 5 doden.
  • In 1941 begon hier de Februaristaking, toen  verzet tegen uitzending van arbeiders naar Duitsland versterkt werd door verontwaardiging over de eerste gewelddadige razzia van joodse Amsterdammers op het Jonas Daniel Meijerplein.

Diane Lekkerkerker | Egelantiersgracht 484 – “De overeenkomst tussen emotie en gedrag fascineert mij.”

  • In het straatje naast café Het Smalle aan het begin van de Egelantiersgracht (overigens staat een copie van dit café in Osaka in een soort levensgroot Madurodam) vindt u het Claes Claesz. Hofje annex Anslo’s hofje.
  • Het zeventiende eeuwse complex, een vorm van liefdadigheid voor de oudere medemens, werd van de sloop gered door een aantal tegenstanders van de afbraakplannen die de gemeente in de jaren zestig had. Het was het begin van het verzet dat zou leiden tot een nederlaag voor de ideeën van de dienst Stadsontwikkeling.

Geert Jan Kuypers | Nieuwe Leliestraat 55 A “In mijn portretten probeer ik naar voren te halen wat achter ons masker schuilt; de schaduwzijde.”

Rosian Dubbeld | Nieuwe Leliestraat 169 F “Ik wil mensen verleiden om even in een fictieve wereld te stappen.”

  • Als je wilt weten hoe de Jordaan er zou hebben uitgezien als die plannen wel waren doorgegaan moet je een kijkje nemen op Kattenburg (niet in deze route opgenomen, vlak bij het Scheepvaartmuseum).

Route 2. KERAMIEK

Hier zie je de route in Google Maps

Startpunt:
Rita van der Vegt | Vinkenstraat 123 hs 
“Ik ben geboeid door het ontstaansproces van mijn werk en het spel met restvormen.”

  • Deze wandeling begint in de Haarlemmerbuurt, geen onderdeel van de Jordaan, maar wel even oud. De straat heet Vinkenstraat naar een ‘buitenherberg’ die “de Rietvink” heette en die vroeger in het weiland buiten de stad stond. Bij die toen nog buitenstadse herberg vond in 1566 de eerste protestantse preek plaats. Een ‘hagenpreek ’zoals dat heette. Het toenmalig stadsbestuur was strikt katholiek en stuurde de schout eropaf, maar de burgers die de Haarlemmerpoort, die toen nog aan het Singel stond, bewaakten lieten hem niet door. Hij moest toen omlopen via de Munt en kwam natuurlijk niet op tijd aan om illegale kerkgangers in de kraag te vatten. Er stond lang een bejaardenhuis dat de Rietvink heette aan het eind van de Vinkenstraat bij het Haarlemmerplein. Het is nu een “Woonzorgcentrum”.
  • U komt door de Dommersstraat. Dommer was een grondeigenaar in deze buurt toen die in 1613 bij de stad werd getrokken. Hij was een touwfabrikant, die zijn bedrijf aan de Lijnbaansgracht had.
  • Op de in 1891 gedempte Palmgracht komt u langs een tweetal hofjes, het Raepen en het Van Bossche hofje. Ze zijn toegankelijk, maar wel bewoond. Gedraag je dus alsof je zelf bewoner bent.
    In de driehoek ten noorden van de Palmgracht, bij de driehoekstraat bevinden zich enkele oude stokerijen, Van Wees en de Ooievaar. (Er is natuurlijk een tapperij).
  • Op weg naar het Zuiden doorkruis je een aantal gedempte grachten. Dat is de voormalige Goudsbloemgracht, nu Willemstraat, en de gedempte Lindengracht, die nog steeds Lindengracht heet. Op de Lindengracht staat op nummer 206-234 een complex  woningen van de bouwonderneming Jordaan die in 1896, op particulier initiatief, gereedkwam.
    Tweeënnegentig nette woninkjes in plaats van de 131 krotten die er stonden. Ondanks alle goede bedoelingen was de huur te hoog voor de bewoners van de gesloopte krotten, een probleem dat in de sociale woningbouw hardnekkig is. De architect was J.E. van der Pek, die later in Noord een hele wijk arbeiderswoningen zou bouwen (De Van der Pekbuurt).
  • We passeren alweer een gedempte gracht bij de Westerstraat, de voormalige Anjeliersgracht. Net als bij de Lindengracht wordt het middenstuk van de gracht gebruikt als markt, maar merendeels als parkeerplaats.

Pau Voûte | Palmgracht 74 A – “Ik hou van het ambachtelijke. Hoe uit de smurrie een gaaf werk te voorschijn komt.”

Anja Sijben | Willemsstraat 127 d “Als kunstenaar ben ik geïnteresseerd in ideeën die mensen over elkaar ontwikkelen.”

  • Op de Prinsengracht moet je in een woonboot wezen, maar kijk even naar de overkant. Daar staat niet alleen het roze grachtenhuis van Sjoerd Soeters, maar ook het hofje Van Brienen, gebouwd door de rijke en roomse Amsterdammer Van Brienen, die onder het bewind van Napoleon ‘maire’ van de stad was. De eerste katholiek, die sinds 1587 burgemeester van Amsterdam werd.

Janneke Tangelder | Boot “de Witte Roos’ – Prinsengracht 72 K – “Uitgangspunt voor mijn schilderijen en keramische portretten is altijd mijn directe omgeving.”


Route 3. BEELDEND IN HISTORIE

Hier vind je de route in Google Maps

Startpunt:
Sunny Neeter | Casa Luna, Leliegracht 14 “Verval, verleden en recycling geplaatst in een historisch perspectief.”

Neely Schaap | Casa Luna, Leliegracht 14 “Het leven, groots en klein, is mijn speelveld.”

  • Deze wandeling begint buiten de eigenlijke Jordaan, in de noordelijke grachtengordel.
    De Leliegracht is een van de ‘radiaalgrachten’, die de grachtengordel doorsnijdt (net als bijv. de Leidsegracht). Iets minder chic dan de hoofdgrachten. Veel huizen werden hier vanaf het begin per verdieping verhuurd en er waren veel meer winkels dan op de Herengracht.
    Op nummer 25 aan de overzijde staat het woonhuis van de schrijver E.J. Potgieter, die zijn brood verdiende als effectenmakelaar. Hier was ook de redactie gevestigd van het door hem geleide tijdschrift ‘De Gids’ het oudste nog steeds bestaande tijdschrift van ons land.
    Op  nr. 22 staat het huis waar van 1815 tot 1850 de chocoladewinkel en –fabriek gevestigd was van Casparus van Houten, die uitvond dat je chocolade ook in poedervorm kon verkopen. (nu ‘Architectura et Natura’.

Over Casa Luna
Informatie van de heer Zantkuijl van Monumentenzorg:

  • Het voorhuis aan de Leliegracht 14 dateert uit 1619. De grond werd in 1615 uitgegeven, gedurende het twaalfjarig bestand ( 1609 -1621) aan de lijmsieder Marcus Wouters uit Leiden. Door overerving is het huis tot 1757 in één familie gebleven. In 1757 werd het door Rachel Post verkocht op de veiling.
  • Het achterhuis is nog ouder en dateert uit ca. 1585; het was een arbeidershuis in het veld, voordat de gracht werd gegraven. Dit is het oudste huis aan dit stukje gracht. Onder het achterhuis is een waterkelder.
  • In de 19e en begin 20e eeuw (75 jaar lang) bood het huis onderdak aan een bakkerij. Tijdens een verbouwing in 1919 zijn ronde Jugendstil etalageramen en grote schuiframen rond de binnenplaats geplaatst. In die tijd mochten mensen niet meer in de kelders wonen (begin van de woningwet) omdat ze letterlijk met hun voeten in het water leefden. De stoep met midden- en kelder- ingang en een verlaagd deel, waar de bakkerskarren naar binnen gingen, is toen verwijderd. De vloer van de winkel is in zijn geheel verlaagd naar het straatniveau.
  • In 1935 is de rococo schildering in de stijlkamer van het voorhuis verwijderd en geschonken aan het Rijksmuseum.
  • In 2008 heeft de Haarlemse kunstenaar Willem Schouten in de stijlkamer van het achterhuis een wandschildering op doek gemaakt naar een ets van een tijdgenoot van Jacob Ruisdeal ( bekend van zijn Haerlempjes) en Hercules Segers (bekend vanwege zijn experimenten met uiteenlopende technieken). Een kleine ets van Coenraed Decker (17e eeuw) vormde het uitgangspunt van de uiteindelijke wandschildering.

Vervolg route

  • Bij de Prinsengracht komen we aan bij de ‘echte’ Jordaan. De geleerden strijden al lange jaren over de oorsprong van die naam. Een verbijbelsing van het franse ‘jardin’ is een van de vele veronderstellingen. Wel weten we wanneer voor het eerst iemand de term Jordaan voor de buurt gebruikte. Dat was in 1716 in een gedicht van Robert Hennebo onder de fraaie titel “De lof der jeneever”.Wie lust heeft volgt mij op mijn spoor
    Welaan, ik treed u moedig voor
    En stap zo rechtdraads op de wegen
    Recht over de Jordaan gelegen.
    Nog even één regeltje:Des zeemans allerbest compas, is een gevuld jeneever glas. Voort naar de Westermarkt, waar ie, behalve de wachtenden voor het Anne Frankhuis, twee huizen vindt: op nummer twee het geboortehuis van de in zijn tijd zeer beroemde dichter Bilderdijk en op nummer zes het huis waar René Descartes in 1634 de huurder was. ‘Niemand let hier op mij, want ieder heeft het te druk met geld verdienen’ zei hij wat sneu. Maar hij kon hier wel schrijven wat hij wilde. Achter je, op de Keizersgracht, ziet je het Coymanshuis, een dubbel woonhuis gebouwd voor de gebroeders Coymans, die hun geld verdienden met het Asiento, de officiële importvergunning voor Afrikaanse slaven in Spaans Amerika. Nu is Amnesty International er gehuisvest.Op de Rozengracht, de enige Jordaanstraat met een tram, die de Jordaan verdeelt in een noordelijke en een zuidelijke helft, is de drukte groot. Dit is zo sinds de gracht gedempt is (1895) en een verbindingsweg naar Amsterdam West is geworden.
    Toch valt hier wel het een en ander te zien: bijvoorbeeld de bedrijfsgebouwen van Lucas Bols, die hier tot 1969 was gevestigd. Lucas was hier in 1575 begonnen toen hier nog landelijke rust heerste aan het Plempepad. Daartegenover staat de voormalige r.k.kerk de Zaayer, die gebouwd werd op de plek waar tot 1899 het rode bolwerk ‘Constantia’ stond . De zoete wraak van de Jezuïeten eindigde in 1971 toen de kerk verkocht werd. Na een korte tijd als tapijthal, werd het een Turkse Moskee.Op nummer 184 staat het onherkenbaar verbouwde woon- en sterfhuis van Rembrandt, die hier van 1658 tot zijn dood in 1669 woonde. Wel een contrast met het bekende Rembrandthuis aan de Jodenbreestraat .De Marnixstraat is in de negentiende eeuw aangelegd op voormalig militair terrein. Vanwege ruimtegebrek legde de stad hier geen parkachtige singels aan, zoals in Haarlem en Zwolle gebeurde, maar woonstraten, fabrieken en openbare gebouwen, zoals de toneelschool op nr. 150.

Roy Jongeling | Marnixstraat 150 “Er zijn zoveel ideeën die steeds komen opborrelen.”

Paul Dijkman | Marnixstraat 150 “Ons leven is onbegrijpelijk, vol energie en wonderschone kansen.”

Gonny Paul | Marnixstraat 150 “Schilderen als metafoor voor leven.”

Bovenstaande drie ateliers, aan de Marnixstraat 150, zijn gevestigd in een historisch pand:

  • Marnixstraat 150 is de oude toneelschool.
    Heel veel acteurs hebben hier op het podium geoefend zoals o.a. Frits Bouwmeester, Ellen Vogel, Jules Hamel, Willem Nijholt, Ramses Shaffy, enz.
  • In 1968 verhuisde de Toneelschool uit het gebouw aan de Marnixstraat en kreeg het gebouw een bestemming als atelierpand voor beeldende kunstenaars. Leuk detail: Prinses Beatrix heeft hier nog beeldhouw les gehad.
  • Het atelier van Gonnie Paul zit in de voormalige portiersloge, het atelier van Roy Jongeling in de balletzaal en het atelier van Paul Dijkman in de toneelzaal op het podium. Er is een ‘zijhokje’ dat Paul gebruikt als rommelhok, voor verpakkingsmaterialen en dergelijke. Bij de ingang van dit hokje zitten tekeningetjes en ingekraste namen. De meeste namen zijn niet heel duidelijk, maar 1 naam springt er uit: Johan Ooms. Wellicht kent u deze acteur nog? Na een rijke theatercarrière is hij nu gepensioneerd. Maar…hij speelt af en toe nog steeds. Bijvoorbeeld in ‘Flikken Maastricht’.
  • Architectuur:
    De toneelschool is in 1877-1878 gebouwd naar een ontwerp van A.L. van Gendt. Dolf van Gendt was in de 19e eeuw een gevierd architect. Hij ontwierp o.a. het Concertgebouw, de Hollandsche Manege, het Burgerziekenhuis en de winkelgalerij aan de Raadhuisstraat.
  • De toneelschool heeft hij ontworpen in eclectische stijl. In de 19e eeuw combineerden architecten vaak bestaande stijlen. Ze kozen ingrediënten waarmee ze het gebouw een passende uitstraling konden geven, horend bij de functie. Het gebouw vertelt wat er binnen gebeurt. Zo is de gevel rijkelijk gedecoreerd met toneelattributen, met toneelmaskers en muziekinstrumenten. Binnen worden we ontvangen door een prachtige monumentale, symmetrische bordestrap. Het gebouw heeft een heerlijke sfeer – de kunstenaars werken er geïnspireerd.
  • Klik hier om meer te lezen over dit mooie gebouw en haar rijke verleden.

Route 4. SCHILDEREN en FOTOGRAFIE

Hier vind je de route in Google Maps

  • Deze wandeling vindt plaats in de “zuidelijke” Jordaan, het gedeelte voorbij de Rozengracht, de enige straat met een trambaan in de Jordaan, die de wijk als het ware in twee helften verdeelt, sinds de demping van de Rozengracht in 1896.

Startpunt:

Mirjana Meri Markovic |Oude Looiersstraat 65 B“Het werk van Mirjana Meri Markovic is een keur van tekeningen, collages, papierwerk, olieverfschilderingen en wandkleden. Ze combineert meerdere technieken en materialen op haar eigen wijze.”

  • Je start bij de Oude Looiersstraat 65 B. Hier vind je het atelier van Mirjana. Haar lyrisch poëtische palet is een subtiele samenkomst van nuances en overloop van grenzeloze ruimtesferen van oerstilte. Na dit zen-moment, ga je bij het verlaten van Mirjana’s atelier naar links. Je gaat linksaf naar de Eerste Looiersdwarsstraat. Je loopt rechtdoor, steekt de Elandsgracht over, de straat veranderd van naam in ‘Hazenstraat’.
  • Op Hazenstraat 35, vind je het atelier van Peter. Zie je de gevelsteen “de benarde haas”? Gevelstenen werden voor het invoeren van de huisnummering gebruikt als adres aanduiding. Het zal je trouwens opvallen dat in dit gedeelte van de Jordaan de namen van straten en grachten van dieren met een bontvachtje zijn ontleend, en niet aan planten en bloemen. In dit gedeelte van de Jordaan woonden veel huidenbewerkers, die hun onwelriekend bedrijf niet in de grachtengordel mochten uitoefenen.

Peter (Speer) van der Meer | Hazenstraat 35 “Ik gebruik mijn werk om mensen te bereiken en te verbinden; streef naar saamhorigheid.”

  • Op weg naar het derde atelier kruis je de Lauriergracht. Als je dan even naar rechts loopt, kom je bij no 37 bij een eenvoudige aanduiding ‘Last & Co, makelaars in koffij’. Dit is het fictieve adres van Batavus Droogstoppel, die zich in het begin van Multatuli’s Max Havelaar aan de lezer voorstelt. Zijn adreskaartje (Eilieve, steekt het by u) , staat in het boek afgedrukt. Overigens had Multatuli een fictief adres gebruikt. In de 19e eeuw bestond Lauriersgracht 37 niet. Het toont overigens ook aan dat in de Jordaan niet alleen armoedzaaiers woonden. Droogstoppel was een nette burgerman.
  • Op de hoek van de Hazenstraat en de Laurierstraat staat een beroemd Jordaancafé, Rooie Nelis.
  • Laurierstraat 140 is onderdeel van een blokje nieuwbouw uit de tijd dat het geld voor stadsvernieuwing niet rijkelijk vloeide. Men besteedde liever geld aan het wooncomfort van de bewoners, dan aan de buitenkant. Op weg naar de Rozenstraat passeer je het bejaardencomplex ‘De Laurierhof’.  Toen in de jaren 1950-1970 de Jordaan leegliep bleven vooral bejaarden achter, die niet wilden verhuizen naar West of Almere. Hier tref je dus vooral nog echte Jordanezen aan.

Surina Baag | Laurierstraat 140 B “Ik wil de verborgen, donkere kant van de mens, van mijzelf blootleggen.”

  • Op de Rozengracht zie je aan de overkant de Moskee die van 1928 tot 1971 de rooms-katholieke kerk “de Zaaijer” was. Van 1890-1899 stond hier het gebouw “Constantia”, een vergaderlokaal van anarchisten en socialisten, waar de “waarachtige volksvrienden” (de term is van Dennis Bos) bijeenkwamen in vaak tumultueuze vergaderingen. Toen Constantia failliet ging, kochten de jezuïeten het op en vestigden er een kerk. Na een tijdelijk functioneren als tapijthal is het nu een (Turkse) moskee.

Thérèse van Eldert  | Rozenstraat 90 C “Schilderen is een permanente ontdekkingsreis in het rijk der verbeelding.”

  • Rozengracht 105 is onderdeel van de stokerij van Lucas Bols, een van de vele industrieën die ooit in de Jordaan stonden. Een gedeelte van het complex is van H.P. Berlage, die toen nog in oude stijl bouwde.
  • De Bolstaveerne aan de overkant is een voorbeeld van antiek aandoende nieuwbouw of hyperrestauratie, zoals die ook hier en daar in de Jordaan te vinden is. Het is bij restauratie altijd een probleem welke tijd van het gebouw men weer wil laten zien. In het verleden moderniseerden de eigenaren hun huis voortdurend.

Paula Muijtjens | Rozengracht 105 D1 “Mijn inspiratiebron is de natuur in al zijn facetten.”

Het Diepwater Collectief | Rozengracht 105 A1 
“Wij zijn een kunstenaarsvereniging voor mensen met een (ex) psychiatrische achtergrond, waarbinnen mensen zich ontwikkelen richting beeldende kunst.”


Route 5. TEKENEN

Hier vind je de route in Google Maps

  • Je begint deze wandeling buiten de eigenlijke Jordaan op de Haarlemmerdijk, de oude zeedijk die vanaf ongeveer 1200 Holland beschermde tegen de Waterwolf. Iets later dan bij de Jordaan het geval was, kwam ook in deze buurt verzet tegen de plannen van de gemeente. Eigenlijk moest hier de boel plat voor een autoweg naar Haarlem.  Het was een voormalige havenbuurt. De zee kwam tot aan de Houttuinen en er was zelfs een echt hoerenbuurtje. De grootscheepse doorbraak werd afgeblazen en het inmiddels leeg gesloopte binnenterrein werd opnieuw bebouwd, volgens het jaren tachtig model.

Startpunt:
Birgitta Vereecke | Haarlemmerdijk 34 E “Mijn kracht zit in mijn spontane handschrift.”

  • Via de Binnen Oranjestraat betreed je de Jordaan en dan ook meteen in de Willemstraat. Dit was vroeger de smerigste gracht van Amsterdam, het was dan ook de eerste die al rond 1860 werd gedempt, en de bebouwing werd grotendeels vervangen door nieuwbouw door verenigingen van burgers die zich het lot van de armoedzaaiers aantrokken.
  • Een van de complexen is die van “Constantia”, standvastigheid, een vereniging die iets wilde betekenen voor arbeiders die minstens twaalf jaar bij één baas hadden gewerkt. In de Willemstraat was men zeer oranjegezind, in andere straten juist weer meer voor het anarchisme.

Anja Sijben | Willemsstraat 127 d “Als kunstenaar ben ik geïnteresseerd in ideeën die mensen over elkaar ontwikkelen.”

Ruys | Lijnbaansgracht 26 E “Ik werk met penselen en verf, rietpen en inkten, etsnaald en zuurbad omdat ik niet anders kan.”

  • Na je bezoek aan de Lijnbaansgracht kom je in de Goudsbloemstraat o.a. langs slager Louwman, een befaamd adres voor bijvoorbeeld ossenworst.
  • Ook komt u op weg naar het zuiden langs het Karthuizersplantsoen, waar tegenwoordig een speelplaats is gevestigd. Dit was vroeger een deel van het klooster van de Kartuizers, een monniksorde waarvan de leden in afzonderlijke huisjes woonden en een zwijgplicht hadden. Het klooster dateerde uit de jaren 1300 en lag toen nog ver van de stad Amsterdam, die bij het singel ophield, of zelfs bij de Nieuwezijds Voorburgwal.  In de loop van de tachtigjarige oorlog was het klooster verwoest, en na de uitbreiding van 1613, toen de terreinen binnen de stad kwamen te liggen, werden ze eigendom van de stad, die de resterende monniken een uitkering verstrekte. Er kwam een gieterij van geschut en klokken, en een wooncomplex voor arme weduwen, dat werd bestuurd door de “huiszittenmeesters” die hun zetel hadden op de Prinsengracht en die in de Jordaan veel klandizie hadden. De rest van het complex werd armenkerkhof. De weduwenhof is tegenwoordig wooncomplex, maar wel te bezichtigen, mits u respect hebt voor de privacy van de bewoners.
  • Probeer je je op de Westerstraat eens voor te stellen hoe het er uit zou zien als de gracht weer werd open gespit. Het idee is een tijdje geleden geopperd, maar is kansloos ten onder gegaan.

Jan Paul Koning | Westerstraat 72 “Ik creëer erfstukken als tegenreactie op de wegwerpcultuur.”


Route 6. BEELD IN BEWEGING

Hier vind je de route in Google Maps

  • Deze route begint op een locatie waar vier kunstenaars hun werk presenteren:

Startpunt:  Tuinstraat 234
Marc Rietdijk –“PURC de Public Underground Research Centre is een denkbeeldige zoektocht naar het leven onder de grond”
Wietze Vos –“Wonderlijke buitenechtelijke objecten waar het licht doorheen glimlacht.”
Siegrid Siderius –“Ik zoek vorm in ruimte. Steen en klei geef ik vorm naar mijn speelse fantasie.”
Desiree Wijgman –Mijn werk is heel divers: figuratief, abstract, portretten, maar altijd gevoelig van aard en soms met een vleugje humor.”

  • Vanuit het atelier van Marc Rietdijk ga je rechtsaf en loop je verder de Tuinstraat in. Dan de eerste straat rechts, dit is de Derde Egelantiersdwarsstraat. Het atelier van Greet Weitenberg vind je op nummer 4.

Greet Weitenberg  | Derde Egelantiersdwarsstraat 4 –
“Ondanks het feit dat ik met verschillende technieken werk, zie je steeds mijn signatuur terug: stilte en vervreemding”.

  • Vanuit het atelier van Greet Weitenberg  ga je rechtsaf verder de staat in. Het atelier van cristina vind je op nummer 20.

cristinadeamsterdam  | Derde Egelantiersdwarsstraat 20 – Waarom ik schilder? Het is een innerlijke behoefte”. 

  • Dans-performance – zaterdag 19 mei om 14.30 en 15.00 uur! 
    Alleen op zaterdag 19 mei – om 14.30 en 15.00 uur – beleef je voor de deur van het atelier van cristinadeamsterdam de dans-performance ‘So you see’: Sanne Clifford & Co presents a duet by Sandra Kramerova and Mayke van Veldhuizen.